این شهر در پای کوه سماموس و نزدیک به رودخانه پولو‌رود، از دیرباز زمستانگاه خوانین اشکور بوده است. در گذشته باغهای نارنج آن و امروزه مرکبات و چای آن معروف هستند .

بقولی بالاترین سطح سواد در استان گیلان را دارا می‌‌باشد. 

از مشاهیر این شهر می‌توان به آیت الله طلوعی گیلانی و آیت الله معصومی نام برد. ساکنان شهر به سه طایفه جور حیاطی (بالا حیاطی)، من حیاطی (میان حیاطی) و جیر حیاطی (پائین حیاطی) تقسیم می‌شوند که مربوط به حیاطهای موجود در تابستانگذران اهالی، شوئیل، که معتبرترین آبادی اشکور به شمار می رفت، می‌شود. من حیاطی‌ها را از طایفه هزاراسب می‌دانند(موسی مسعود، کتاب گیلان، بخش تاریخ اشکور) که خود تاریخی دیرینه داشته و در گذشته‌های دور سرزمینهای اشکور و حتی لرستان، خوارزم و ابرکوه ردپای آنان را می‌توان یافت. قدیمی‌ترین گنبد ایران (گنبد عالی ابرکوه) به دست یکی از افراد طایفه هزاراسب به در قرن ۴ ه ق ساخته شده است.