چقد جنگلَ خوسی، ملت و َسی، خسته نُبُستی، میجان جانانا ٬ تَرا گَمَه ميرزا کوچک خانا
خدا دانه که من، نتانم خفتن، از ترس دشمن، می دل آويزانا٬ ترا گمه ميرزا کوچک خانا
چِر ِه زوتر نايی، تندتر نايی، تنها بنايی، گيلان ويرانا٬ ترا گمه ميرزا کوچک خانا
بيا ای روح روان، تیريشا قربان،بهم نوانان، تی کاس چومانا٬ ترا گمه ميرزا کوچک خانا
ا َمه رشتی جَغَلان، ايسيم تی فرمان، کُنيم ا َمه جان، تی پا جير قربانا٬ ترا گمه ميرزا کوچک خانا
چقدر در جنگل میخوابی به خاطر مردم؟ خسته نشوی... ای جان جانانم، با تو ام، میرزا کوچک خان!
خدا میداند که از ترس دشمن خواب نمیتوانم، دل آویزان و نگرانم، با تو ام، میرزا کوچک خان!
چرا زودتر نمیآیی؟ تندتر نمیآیی؟ گیلان ویران را تنها گذاشتهای... با تو ام، میرزا کوچک خان!
بیا ای روح و روانم، قربان ریشت، آن چشمان روشن را روی هم نگذار، با تو ام، میرزا کوچک خان!
ما بچههای رشت، به فرمان تو ایم، جانمان را به پایت قربان میکنیم، با تو ام میرزا کوچک خان!
صدای عدالتخواهی و حق طلبی میرزا از ورای قریب یک قرن همچنان تازه و با طراوت به گوش جان می رسد و حضور او را همواره حس میکنیم و بدخواهان و دشمنان او گویی هرگز نبوده اند.
